">
ulęgałki2

Gruszka ulęgałka (Pyrus communis)

Niewielkie rozmiary, ale duża odporność. Smakowity wygląd, a jednak goryczka i kwasek na języku – bogactwo smaków. Nadają się do jedzenia dopiero po „uleżeniu się” – stąd właśnie nazwa: ulęgałki. Owady chętnie korzystają z kwiatów ulęgałek latem, a ptaki żywią się opadłymi owocami do późnej jesieni. Gruszki można zalać wódką albo spirytusem i zrobić aromatyczną nalewkę albo poddać działaniu drożdży i przyrządzić wino. Są niezłe po ugotowaniu, nadają się nawet do deserów – puddingów, kompotów, ciast, owocowych zup.

Ulęgałki są źródłem witaminy C, potasu, wapnia i fosforu. Ale większość witamin i minerałów znajduje się w ich skórce – dlatego nie powinno się ich obierać.

A na koniec – czy wiecie, skąd wzięło się powiedzenie przebierać jak w ulęgałkach? Otóż dzikie gruszki, kiedy ich skórka jest zielona, są bardzo niesmaczne. Po dojrzeniu natomiast szybko gniją. Trudno trafić na gruszkę, która akurat dojrzała i nadaje się do zjedzenia. Dlatego trzeba starannie przebierać.

Gruszka ulęgałka (Pyrus communis)
2 głosy, średnia: 5.00 (wynik: 98%)


Staram się pokazać, że zbieranie dzikich roślin jest możliwe również w wielkim mieście